Ανάρτηση από τους Πορτοκαλί, 29 χρόνια μετά την δολοφονία του Σολωμού Σολωμού...
"Έτος 1996. Μόλις τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ. Ο πόνος και η οργή κυριαρχούν σε ολόκληρη τη Κύπρο. Στις 14 Αυγούστου, πλήθος Ελλήνων συγκεντρώνεται στη Δερύνεια για τη κηδεία του ήρωα. Η ατμόσφαιρα είναι βαριά. Κρατούν στα χέρια τους ελληνικές σημαίες, στεφάνια, φωτογραφίες. Κάποιοι δακρύζουν, άλλοι σφίγγουν τις γροθιές τους. Μεταξύ τους, ο ξάδερφος του Τάσου Ισαάκ, Σολωμός Σολωμού. Νέος, λεβέντης, με μάτια που φλέγονται από πίστη και αποφασιστικότητα. Καθώς φτάνουν στο σημείο όπου είχε γίνει το μοιραίο, το βλέμμα του καρφώνεται σε εκείνο το ντροπιαστικό κουρελόπανο που αμαυρώνει τον Πενταδάκτυλο. Δεν αντέχει. Δεν σκύβει. Δεν υποχωρεί. Με σταθερό βήμα προχωρά προς τα συρματοπλέγματα. Οι φωνές των γύρω του ζητούν να σταματήσει. Εκείνος συνεχίζει.
Πλησιάζει το φυλάκιο. Σκαρφαλώνει στον ιστό. Με κάθε του κίνηση, η ψυχή όλου του Ελληνισμού ανεβαίνει μαζί του. Φτάνει στην κορυφή, για να κατεβάσει το σύμβολο της κατοχής και της ντροπής. Ξαφνικά, οι πάνοπλοι δολοφόνοι του κατοχικού στρατού παίρνουν θέση. Στοχεύουν. Ένας πυροβολισμός. Μετά κι άλλοι. Οι σφαίρες τον βρίσκουν, μα εκείνος κρατιέται όρθιος, σφίγγοντας το σχοινί. Μέχρι που το σώμα του λυγίζει, μα η ψυχή του μένει όρθια.
Ο Σολωμός Σολωμού, στα 26 του χρόνια, περνά στην αθανασία. Έγινε το σύμβολο της ανυποχώρητης αξιοπρέπειας. Έδειξε σε όλους πως η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ απαιτεί θυσίες.
Η κηδεία του γίνεται μέσα σε κύμα συγκίνησης και υπερηφάνειας.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΛΩΜΕ ΣΟΛΩΜΟΥ ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ…"
