Όταν μία ομάδα κερδίσει με 1-0 και ο αντίπαλος έχει δύο δοκάρια (το ένα στις καθυστερήσεις του ημιχρόνου και το άλλο στις καθυστερήσεις του β’ μέρους), τότε δεδομένα θα προστεθεί και ο παράγοντας τύχη στην συζήτηση.
Τύχη αφού λίγα εκατοστά πιο κάτω στο σουτ του Στεπίνσκι και ο Άρης θα ισοφάριζε στο 45’+ και με λίγα εκατοστά πιο αριστερά θα έπραττε το ίδιο και με τον Ρονγκάλια στο σουτ του στο 90’+. Αυτή είναι η πρώτη… ανάγνωση.
Αν θέλει κάποιος να είναι σωστός ωστόσο, θα πρέπει να πάρει ολόκληρο το παιχνίδι και να μην σταθεί μεμονωμένα στις δύο φάσεις. Και αυτό διότι ο Απόλλωνας παίζοντας με δέκα παίκτες για 60 λεπτά (αποβολή Χάμπου) επέτρεψε στον Άρη να κάνει αξιόλογη τελική εντός περιοχής σε μόλις μία περίπτωση!
Απ’ το 30’ μέχρι το φινάλε, η μοναδική περίπτωση που ο Άρης είχε καλή τελική εντός περιοχής του Απόλλωνα ήταν στο 79’ με την κεφαλιά του Σίλντενφελντ, μετά την εκτέλεση φάουλ του Καζού.
Πως… μεταφράζεται αυτό; Ότι αν και με δέκα η ομάδα του Αλεξάντερ Ζόρνιγκερ και έχοντας δεχθεί αρκετή κριτική για την ανασταλτική λειτουργία, δεν άφησε τον αντίπαλο να φτιάξει τελικές από κοντά. Και βλέποντας τις δυσκολίες που είχαν οι παίκτες του Άρη στο να… πατήσουν περιοχή, δοκίμαζαν και από μακριά. Όσο πιο μακριά το σουτ, τόσο πιο λίγες πιθανότητας να είναι εύστοχο άλλωστε!
