Μιλώντας σε podcast φίλων της Ομόνοιας (OLB) ο Μίκαελ Λούφτνερ αναφέρθηκε σε όλα, εκφράζοντας την θέλησή του για παραμονή στην ομάδα και τη νέα σεζόν.
Τα κυριότερα όσων ανέφερε:
Για τον τίτλο: "Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενος. Είναι ατυχία για εμάς γιατί ψες το πανηγυρίσαμε μέσα από το λεωφορείο μπροστά από 5000 κόσμο και δεν μπορούσαμε να βγούμε έξω λόγω της πανδημίας. Δεν μπορούμε να το πανηγυρίσουμε μαζί τους, πρέπει να προσέχουμε, δεν είναι το ίδιο. Είναι φανταστικό σίγουρα να κερδίζεις τον τίτλο με την Ομόνοια αλλά και πάλι ο κόσμος μας λείπει. Όταν κέρδισα τον πρώτο τίτλο με την Σλάβια Πράγας ήταν 30 χιλιάδες κόσμος και ήρθαν τραγουδιστές όπως η Αριάνα Γκράντε. Και ήταν φανταστικά. Χθες ήταν φοβερά όμως ήταν 5-6 χιλιάδες κόσμου"
Για το κλίμα στα αποδυτήρια: "Γνώρισα πάρα πολλούς παίκτες, πέρασα από πολλά αποδυτήρια όμως πρέπει να πω ότι στην Ομόνοια ήταν εξαιρετικά. Φέτος όμως ήταν κάτι ξεχωριστό. Όμως μου λείπει μόνο ένα πρόσωπο, ο Ματ. Αυτός ο άνθρωπος είναι εκπληκτικός. Όσοι τον γνώρισαν τους λείπει, είναι φοβερός τύπος. Δεν είναι μόνο οι παίκτες στα αποδυτήρια, είναι το προσωπικό, οι γυμναστές και όλοι. Υπάρχει φοβερή χημεία μεταξύ όλων μας".
Για την περίοδο που η Ομόνοια δεν κέρδιζε: "Θυμάμαι όταν είχαμε πέντε ματς χωρίς νίκη, ο Μπεργκ ήρθε στα αποδυτήρια και μας είπε ξέρουμε ότι είμαστε μια εξαιρετική ομάδα και πρέπει απλώς να το δείξουμε. Και μας το είπε ότι στο τέλος θα έχουμε επιτυχίες. Θυμάμαι εκείνο το διάστημα ότι πήρα πολλά μηνύματα μέσα στον Οκτώβριο ότι πέρσι ήμασταν καλύτεροι και φέτος όχι και έλεγα ότι πρέπει να θυμόμαστε ότι γράψαμε ιστορία με τους ομίλους πριν ένα δύο μήνες. Μετά πήραμε σερί νίκες με Ανόρθωση, ΑΕΚ, Καρμιώτισσα. Πιστεύω ήταν πολύ σημαντικό για εμάς τότε. Καταλάβαμε ότι πρέπει να παίζουμε πάντα σαν να είμαστε στο Γιουρόπα Λιγκ".
Για το μέλλον του: "Θέλω να μείνω στην Ομόνοια. Δεν μπορώ να απαντήσω όμως για τα ποσά και τις διαπραγματεύσεις των ομάδων. Όμως αν η Ομόνοια με θέλει εγώ σίγουρα θέλω να παραμείνω εδώ. Αυτό όμως δεν είναι δική μου απόφαση. Είναι μεταξύ των συλλόγων, του μάνατζερ μου και κυρίως της Κοπεγχάγης. Αν με ρωτάς αν θέλω να μείνω, τότε είναι ναι σίγουρα όμως δεν εξαρτάται από εμένα".
Ποιο ήταν το είδωλο του στην Τσεχία μεγαλώνοντας: "Όχι δεν ήταν ο Νέντβεντ. Ήταν ο Τόμας Ροσίτσκι. Άρχισα την καριέρα μου σαν επιτελικός μέσος και ήμουν αρκετά μικρόσωμος μέχρι που μέσα σε δύο χρόνια ψήλωσα σχεδόν ένα μέτρο. Μετά έπαιξα εξάρι και μετά αμυντικός όμως το είδωλο μου ήταν ο Ροσίτσκι".
