Η παραολυμπιονίκης Μαρία Μάρκου στέλνει το δικό της γράμμα στο νεότερο της εαυτό και την προειδοποιεί για τις δυσκολίες που θα ακολουθήσουν αλλά και το ότι ΠΡΕΠΕΙ να προχωρήσει.
«Ποτέ σου μην αφήνεις κάτι για το αύριο..
Κανείς δεν ξέρει πώς θα του ξημερώσει η επόμενη μέρα...»
«Βλέπεις βιάστηκα να μεγαλώσω, οδηγούσα μηχανάκι! Όση αδρεναλίνη ένιωθα καθημερινά όταν έκανα πρωταθλητισμό, άλλη τόση ένιωθα καθώς οδηγούσα το μηχανάκι. Ξέρεις, πάντοτε μου άρεσε να φτάνω στα όρια μου.. Φυσικά, είναι επιλογή του καθενός να «παίζει με το κίνδυνο», αλλά και υποχρέωση απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό να γνωρίζει, να υφίσταται και να υπομένει τις συνέπειες των επιλογών του.
Από την ηλικία των 16 ετών βρίσκομαι σε αναπηρικό αμαξίδιο, με ολική αναπηρία κάτω άκρων.. Ένα τροχαίο ατύχημα με τη μοτοσυκλέτα μου με έφερε σε αυτή τη θέση. Ξέρεις έκανα διάφορες τρέλες…»
