14 Ιουνίου 1987. Μια ημερομηνία βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη, η μέρα που άλλαξε για πάντα τον ρου του ελληνικού αθλητισμού.
Στο κατάμεστο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, η Εθνική Ελλάδας ολοκλήρωσε ένα μπασκετικό έπος, υποτάσσοντας τη μυθική Σοβιετική Ένωση με 103-101 στον συγκλονιστικότερο τελικό στην ιστορία των Ευρωμπάσκετ.
Χρειάστηκαν σαράντα λεπτά σκληρής μάχης (89-89 στην κανονική διάρκεια) και πέντε λεπτά δραματικής παράτασης για να λυγίσουν οι ανίκητοι γίγαντες των Σοβιετικών. Με τις δύο εύστοχες βολές του Αργύρη Καμπούρη στα τελευταία δευτερόλεπτα, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα πάτησε στην κορυφή της Ευρώπης, σκορπίζοντας ντελίριο ενθουσιασμού σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο άθλος των παιδιών του Κώστα Πολίτη –με μπροστάρηδες τον «γκάνγκστερ» Νίκο Γκάλη, τον Παναγιώτη Γιαννάκη, τον Παναγιώτη Φασούλα και τον Φάνη Χριστοδούλου– δεν ήταν απλώς μια συγκυριακή επιτυχία. Ήταν η θρυλική αφετηρία μιας «χρυσής εποχής» που έβαλε το μπάσκετ σε κάθε ελληνικό σπίτι και αυλή.
Το χρυσό μετάλλιο του 1987 γέννησε τη μεγάλη των «διαδόχων» σχολή, οδηγώντας σε τεράστιες θριαμβευτικές στιγμές τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Από εκείνο το μαγικό βράδυ του Ιουνίου, η Εθνική μπάσκετ Ανδρών κέρδισε επάξια τη θέση της στις καρδιές όλων των Ελλήνων, αποκτώντας τον απόλυτο και πιο τιμητικό τίτλο: η «Επίσημη Αγαπημένη» όλων των φιλάθλων.
