Μας πλήγωσε, μας πόνεσε η εικόνα της Εθνικής μας ομάδας στην Πρίστινα. Ναι μεν πιο ποιοτική ομάδα το Κόσοβο, αλλά όχι κι έτσι βρε παιδιά. Φάγαμε 5 γκολ και μπορούσε ο αντίπαλος να πετύχει άλλα τόσα. Έμοιαζε το Κόσοβο με τη Bραζιλία του 1970 που είχε Πελέ, Τοστάο, Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο και άλλους παικταράδες.
Είδαμε ωραία πράγματα στο ντεμπούτο του Τιμούρ Κετσπάγια με την Ελλάδα. Έβγαλαν πάθος οι διεθνείς, νικήσαμε, χαρήκαμε και δημιουργήθηκαν υψηλές προσδοκίες. Και... ανώμαλη προσγείωση στο Κόσοβο. Σφαλιάρα, ρεζιλίκι.
Δεν πέσαμε κιόλας από τα σύννεφα, διότι δυστυχώς διαχρονικά η Εθνική μας ομάδα πονάει και φωνάζει ότι για κάποιους λόγους δεν μπορεί... Ας εντοπίσουν τους λόγους οι αρμόδιοι.
Θα ήθελα απλά να δώσω ένα παράδειγμα με τον Κώστα Τσιμίκα. Παρόλο που η Ελλάδα ήταν μπροστά με 3-1 επί της Β.Ιρλανδία, προς το τέλος του αγώνα, σε μία φάση ο άσος της Λίβερπουλ έβαλε τα πόδια του στη… φωτιά.
Όταν παίζεις για την Εθνική, παίζεις για την Εθνική. Για το εθνόσημο στο στήθος και δεν σκέφτεται τίποτα άλλο. Ούτε αν θα τραυματιστείς, ούτε το επόμενο παιχνίδι της ομάδας σου σε συλλογικό επίπεδο.
Ας κάνουν την αυτοκριτική τους οι διεθνείς μας και ας παραδειγματιστούν από τον Τσιμίκα-ρο, που αγωνίζεται στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου και σε μία από τις κορυφαίες ομάδες του πλανήτη.
Όταν αποκτήσουμε την κατάλληλη νοοτροπία, τότε θα έχουμε κάποιες περισσότερες πιθανότητες να κάνουμε το επόμενο βήμα σαν Εθνική ομάδα. Δεν είναι μόνο θέμα ποιότητας...
*Εννοείται ότι δεν αναφερόμαστε σε όλους τους διεθνείς και γενικότερα το σημείωμα... είναι διαχρονικό. Όχι μόνο για τον αγώνα στην Πρίστινα.
Στέλιος Αναστασίου
