Aρθρογραφεί ο Ανδρέας Μουσκάλλης...
Διάβασα στις εφημερίδες, ότι το Υπουργείο Οικονομικών απέρριψε το αίτημα του Υπουργείου Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας για περαιτέρω στελέχωση της Υπηρεσίας Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας (ΥΕΨ).
Επίσης μελετώ τις διάφορες μελέτες που γίνονται στον τόπο μας, αλλά και στο εξωτερικό, για τις έντονες, συνεχείς και κατακλυσμιαίες πιέσεις που δέχονται τα παιδιά και οι νέοι μας, στο σύγχρονο, αβέβαιο , βάρβαρο και ανεξέλεγκτο κοινωνικό περιβάλλον.
Την εποχή την δική μας, μιας παλαιότερης γενιάς δεν γνωρίζαμε την ύπαρξη ψυχολόγων. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, δεν υπήρχαν και οι τεράστιες αυτές προκλήσεις, οι οποίες αντί να βοηθούν και να εκπαιδεύουν θετικά τα παιδιά μας, τα οδηγούν στην μοιρολατρία, στην κατάθλιψη και στην μοναξιά. Πολλοί μιλούν για την νεανική παραβατικότητα στα σχολεία ακόμα και στα δημοτικά σχολεία.
Συμφωνώ ότι τα δημοτικά σχολεία είναι η ραχοκοκαλιά μιας κοινωνίας. Είναι ο χώρος μιας παιδικής ηλικίας ο οποίος προετοιμάζει πνευματικά, ψυχολογικά, γνωσιολογικά τα παιδιά μας και τους θωρακίζει τους εκπαιδεύει και τους δυναμώνει για να μεταβούν στο επόμενο στάδιο της ζωής τους, στο Γυμνάσιο, στο Πανεπιστήμιο και αργότερα στην ζωή, αυτάρκεις, με κοινωνική συνείδηση, εν συναίσθηση και κριτική σκέψη. Είναι γεγονός ότι το θέμα της παραβατικότητας των παιδιών και των νέων μας, είναι πολυσύνθετο, πολύπλευρο και δύσκολο, διότι επεμβαίνουν και γνωστοί και άγνωστοι παράγοντες στην όλη διαδικασία εκπαίδευσης των παιδιών μας. Δεν εξαρτάται μόνο από εμάς. Την οικογένεια, το σχολείο, την εκκλησία, την κοινωνία.
Το κάθε παιδί από την γέννηση του εισέρχεται σ’ ένα εγκληματογόνο περιβάλλον. Σ’ αυτή την σύγχρονη εποχή , ισχυρίζομαι ότι το περιβάλλον δεν είναι μόνο εγκληματογόνο, αλλά και καταστροφικό για τα παιδιά και τους νέους μας. Οι κοινωνικές διαστάσεις του είναι απερίγραπτα εξοντωτικές.
Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρξει μια επαναστατική συμμαχία δυνατή και αποφασιστική , της οικογένειας, του σχολείου, της εκκλησίας της πολιτείας, των δήμων και όλων των φορέων που συναποτελούν μια προοδευτική κοινωνία. Για να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους τεράστιους καθημερινούς κινδύνους και εχθρούς, χρειάζεται πέραν των άλλων και η πυγμή. Οι διάφορες ηλεκτρονικές πλατφόρμες, τα Μ.Κ.Δ. είναι κατά την άποψη μου τα πιο εχθρικά στοιχεία για τα παιδιά και τους νέους μας.
Αποτελούν ένα παράπλευρο, σχολείο, εκπαιδευτήριο, το οποίο δηλητηριάζει τα παιδιά μας, με την πραγματική έννοια και τα οδηγεί στον μαρασμό και στην υποδούλωση. Δημιουργεί απάνθρωπους όχι ανθρώπους.
Μπορεί να υπάρχουν Μ.Κ.Δ. με ποιότητα, αξιόλογα, όμως θεωρώ ότι είναι ελάχιστα. Το παιδί δεν έχει την γνώση να διαφοροποιηθεί και να επιλέξει. Κατά την άποψη μου οι ψηφιακές συνήθειες των παιδιών και των νέων μας, δημιουργεί ένα καμίνι που αντί να καίει, τις αρνητικές προδιαθέσεις των παιδιών μας, δημιουργεί ένα καμίνι που καίει τα ανθρωπιστικά τους αισθήματα, τα συναισθήματα τους, την ευγένεια τους, την αλληλεγγύη τους, την φιλία τους , την ανθρωπιά τους, την προσωπικότητα τους, τον χαρακτήρα τους.
Ένας άλλος εχθρός των παιδιών μας είναι εμείς οι ίδιοι με τις πράξεις και τις συμπεριφορές μας, πρότυπα για τα παιδιά μας , είναι οι γονείς , οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι βουλευτές, οι προπονητές, οι υπουργοί, τα κόμματα , οι κοινοτάρχες, οι πρόεδροι. Πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε τους πολλαπλούς ρόλους μας και αντί να λειτουργούμε ως πρότυπα στην κοινωνία, λειτουργούμε ως αντιπρότυπα.
Δεν θέλω να υπεισέλθω βαθύτερα στο θέμα αυτό, διότι είναι πολυδιάστατο. Κάθε δημόσιο πρόσωπο και φορέας αποτελεί και ένα δυνατό παράδειγμα για τα παιδιά και τους νέους μας. Να το έχουμε υπόψη μας αυτό. Παρακολουθούμε την διεθνή σκηνή. Να μου επιτραπεί η αναφορά γέμισε η ανθρωπότητα με τρελούς ηγέτες και πολιτικούς. Είναι πρωτοφανής ο αριθμός τους. Δεν θα τους καταγράψω, όλοι τους γνωρίζουν. Αυτοί όλοι οι τρελοί αποτελούν παραδείγματα για τα παιδιά και τους νέους μας. Μην εκπλήσσεστε. Είναι γεγονός. Και αυτοί δημιουργούν ένα τοξικό κλίμα παγκόσμια και μεταφέρεται και στον τόπο μας και δημιουργούν μια βαβυλωνία αρνητισμών και αβεβαιοτήτων και προκαλούν μια πνευματική και ψυχολογική κόπωση.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι ζούμε μια εποχή την οποία ποτέ μα ποτέ δεν πιστεύαμε ότι θα ζήσουμε. Πρέπει να παραδεχθούμε την κοινωνική και παγκόσμια κατάντια μας, για να αφυπνισθούμε και μακριά από θεωρίες , φλυαρίες και υπέρμετρες φημολογίες και ασταμάτητες συζητήσεις, να αναλογισθούμε όλοι μας τις επιμέρους ευθύνες μας. Οι μελέτες και οι έρευνες για τα θέματα αυτά των παραβατικών συμπεριφορών των παιδιών και των νέων μας , είναι ωφέλιμες και συμφωνούν με τις σημερινές πραγματικότητες. Θεωρώ όμως οι πράξεις μας και οι αποφάσεις μας είναι η πεμπτουσία των δραστηριοτήτων και των ενεργειών μας. Από την εμπειρία μου, δηλώνω ότι τα πλείστα παιδιά μας έχουν Αρχές και Αξίες. Είναι και παιδιά τα οποία είναι ευαίσθητα, σωστά ,σοβαρά με ευγένεια και συναισθηματική νοημοσύνη.
Ψηλάφισα και την νοοτροπία , χαρακτήρα και ενδιαφέρον των γονιών για τα παιδιά τους. Ο μηδενισμός δεν προσφέρει τίποτα το θετικό. Οι προσπάθειες μας πρέπει να είναι για τα παιδιά με μειωμένη οικογενειακή φροντίδα και οικονομική επιφάνεια ή και αρνητικό περιβάλλον οικογενειακό. Θέλουν την υποστήριξη , αγάπη και μια ζεστή αγκαλιά. Θέλουν την αναγνώριση. Δεν θέλουν την περιθωριοποίηση. Θέλουν τις συμβουλές μας. Δεν θέλουν να τα αγνοούμε. Να τους κάνουμε φίλους. Να μοιραστούμε μαζί τους, τις εμπειρίες μας και τις ιδέες μας για την ζωή , την κοινωνία , το ποδόσφαιρο, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό. Δεν θέλουν απομόνωση. Δεν είναι ντροπή να είσαι φτωχός και αδικημένος.
Και εμείς είμαστε φτωχοί. Όμως ποτέ δεν πιστέψαμε στην μιζέρια και στην απομόνωση. Είμαστε φτωχοί αλλά πνευματικά και ψυχολογικά πλούσιοι. Η φτώχεια μας δίδαξε πολλά και ονειρευτήκαμε μια καλύτερη ζωή και μια καλύτερη κοινωνία.
Οι οικογένειες μας παρ’ όλη την φτώχεια και την έλλειψη χρόνου, μας έδωσαν μέσα από τις συμβουλές τους, Αρχές και Αξίες, μας έκαναν υπερήφανους, ακέραιους, ηθικούς, ανθεκτικούς, με σεβασμό και ανθρωπιά. Για να είμαστε όμως ειλικρινείς , δεν υπήρχαν τότε η ψηφιακή τεχνολογία, τα ΜΚΔ και οι διάφορες πλατφόρμες, να ακυρώνουν τις συμβουλές των γονιών μας και κάθε γείτονα που μας συμβούλευε. Αναφέρομαι απλά και κάθετα για να συγκρίνουμε μερικά δεδομένα.
Επειδή είμαι άνθρωπος, όχι του τοξικού λόγου αλλά του ανθρωποκεντρικού λόγου και του δίκαιου, ομολογώ ότι το Υπουργείο Παιδείας, η πολιτεία ενδιαφέρεται για την ποιοτικότερη Παιδεία του τόπου μας, δημιουργώντας προγράμματα και παιδαγωγικούς θεσμούς σωστούς, με εκπαιδευτικούς ψυχολόγους και άλλους επιστήμονες.
Σίγουρα αγαπητέ μου Κεραυνέ, Υπουργέ των Οικονομικών, δεν εισηγούμαι να προσλάβουμε ένα ψυχολόγο για κάθε παιδί του σχολείου. Εμείς την εποχή μας δεν είχαμε καθόλου. Όμως η κοινωνία μας ήταν εξόχως διαφορετική. Τώρα οι εχθροί μας είναι πάρα πολλοί και εσωτερικοί και εξωτερικοί. Κανείς θεωρώ ότι δεν αμφιβάλλει γι’ αυτό. Εχω την άποψη ότι οι εκπαιδευτικοί ψυχολόγοι χρειάζονται στην σημερινή μας Παιδεία και μάλιστα να μην είναι λιγοστοί, αλλά τόσοι όσοι να εξυπηρετούν ικανοποιητικά τα παιδιά μας, είτε έχουν προβλήματα είτε δεν έχουν τέτοια. Στην σύγχρονη εποχή ο κάθε άνθρωπος θέλει και επιζητά την υποστήριξη από κάποιο ψυχολόγο. Η ψυχολογική στήριξη είναι αναγκαιότητα και προτεραιότητα σ’ όλους τους τομείς της ζωής μας και της ενασχόλησης μας. Η δύναμη της ψυχολογικής υποστήριξης είναι τεράστια και τεράστια είναι η σημασία της και τα αποτελέσματα της. Σε νέα παρέμβαση μου, θα είμαι πιο διαλεκτικός και πιο κάθετος.
Ανδρέας Μουσκάλλης
Προπονητής Ποδοσφαίρου
