Ο Τζέιμς Πένραϊς δεν είχε την αναμενόμενη πορεία στην ΑΕΚ. Αν και αποκτήθηκε με πολλές προοπτικές, δεν δικαιολόγησε και στα μέρη μας τον τίτλο του καλύτερου μπακ στο σκωτσέζικο πρωτάθλημα. Όχι επειδή είναι κακός παίκτης ή αδιάφορος, αλλά επειδή (αποδείχθηκε ότι) είχε συγκεκριμένο ταβάνι.
Πάλεψε, έκανε 33 συμμετοχές, βελτιώθηκε στο δεύτερο μισό της σεζόν, αλλά μέχρι εκεί: Δεν έκανε τη διαφορά, έδωσε μια μόνο ασίστ (ενώ το επιθετικό σκέλος και η σέντρα είναι θεωρητικά το δυνατό του στοιχείο), δεν κατάφερε καν να κερδίσει τη θέση του βασικού από τον Πήλιο.
Μπορεί λοιπόν να μην ξόρκισε την κατάρα στο αριστερό άκρο της άμυνας (που λες και κατατρέχει την ΑΕΚ από την εποχή του Κασάπη) και να εξελίχθηκε στη μοναδική ίσως μεταγραφή Ριμπάλτα που δεν βγήκε, αλλά πρόλαβε να προσφέρει κάτι ανεκτίμητο. Μια φάση που μπορεί ν’ αξίζει και περισσότερα από τα 2 εκατ. ευρώ του deal για τον δανεισμό του (με οψιόν αγοράς) στη Ρέιντζερς
Σε εκείνο το παιχνίδι ο Πένραϊς έπαιξε αναγκαστικά. Ξεκίνησε στην ενδεκάδα επειδή ο Πήλιος ήταν τιμωρημένος. Και κακά τα ψέματα, πριν τη σέντρα υπήρχαν επιφυλάξεις (με τη μέχρι τότε εικόνα του) για το αν και κατά πόσο θα μπορούσε ν’ ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός τόσο κρίσιμου ματς.
Ο Σκωτσέζος όμως υπήρξε η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Δεν συμμετείχε στο κομβικό (και νικητήριο όπως αποδείχθηκε) γκολ του Κοϊτά, δεν συνεισέφερε στο επιθετικό κομμάτι, αλλά κράτησε μια χαρά τη θέση του: Ήταν μαχητικός (όπως πάντα), υπηρέτησε άψογα το πλάνο του Νίκολιτς, δεν άφησε τους Πειραιώτες ν’ απειλήσουν απ’ την πλευρά του.
Ασύγκριτα πολυτιμότερη ωστόσο από την προσφορά του σε ολόκληρο το 90λεπτο (ή μάλλον σε όλα τα λεπτά που φόρεσε συνολικά την κιτρινόμαυρη φανέλα) ήταν η ενέργεια του στις καθυστερήσεις. Τότε που στο αποκορύφωμα της έντασης, της πίεσης του Ολυμπιακού και της αγχωτικής προσπάθειας της ΑΕΚ να προστατέψει μια υπερπολύτιμη νίκη, ο Πένραϊς έδειξε απίστευτη διαύγεια.
Είχε την ψυχραιμία, το καθαρό μυαλό και την τακτική παιδεία να τραβηχτεί την ώρα που σούταρε ο Γιαζίτσι. Και αφήνοντας σε κλάσματα δευτερολέπτου εκτεθειμένο τον Πιρόλα, έγινε ο βασικός λόγος που το γκολ δεν μέτρησε ως οφσάιντ!
Χάρη στην κατάληξη (και) αυτής της φάσης, η «Ένωση» απέδρασε με το κομβικό διπλό. Αποσπάστηκε 5 βαθμούς από τους δυο ανταγωνιστές της για τον τίτλο. Κι ενώ η ίδια έκανε το μεγαλύτερο βήμα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ο Τζέιμς Πένραϊς έγραφε τη δική του ιστορία
Ως ένας αφανής ήρωας μιας μαγικής σεζόν. Ως ένας… guest star που (έστω και για μια βραδιά) μετατράπηκε σε x-factor. Ως ένα συμπαθέστατο παιδί που αποδείχθηκε περαστικό, αλλά με μια μόνο ενέργεια (η οποία δεν ήταν καν γκολ, ασίστ ή απόκρουση στη γραμμή) κέρδισε θέση στην καρδιά των φίλων της ΑΕΚ…
